debugginglife

سال نو مبارک :) 

دلم برای یوتیوب تنگ شده :""" برای خودکست، برای تی‌و‌سی، برای کومان... اون روز تلگرامم وصل بود، دلم می‌خواست به بچه‌های خودکست پیام بدم و بگم که چقدر دلم براتون تنگ شده حتییی سپهر =)))) ولی خب آیدی شون یادم نبود..

هعی!

خوبم 

 مخصوصا موقع صحبت باهات 

من :👀👀👀👀

راستش را بخواهید از چک کردن بیهوده‌ی اپ‌ها حتی ایرانی بسیار خسته شده‌ام! سری پیش که قطع شدیم من اپ نداشتم و نهایتا تکست می‌دادم به دوستام یا زنگ می‌زدم. الان هی پیام پشت پیام. دلم می‌خواد برم تو غار تنهایی خودم و مشغول خودم باشم! اما شبا اینو می‌گم، صبحا باز گوشی دستمه :/ چه جریانیه این من نمی‌دونم :( کاش بتونم همین بله رو هم حذف کنم. دلم واقعا سکوت می‌خواد :( هرکیم دوسم داشته باشه، تکست می‌ده :(.

واقعا ذوق می‌کنم اهالی بلاگفانشین رو اینجا می‌بینم :))))) ذوق اسبی !

این روزایی که دارم تجربه می‌کنم با همه‌ی احوالاتش خیلی برام آشناست! همیشه ته بازی یه‌طوری میشم که انگار از اول تو این مسیر نبودم. بیخیال، بی‌برنامه، منگ! فقط دارم وقت تلف می‌کنم. خسته‌م از این تکرار، از این حال :(

نگران یکی بودن هم یادم رفته بود، بامزه‌اس! و اینکه جدی نگرانم :""" از تهران خارج می‌شدن یکم خیالم راحت‌تر می‌شد!

دارم به پستی که زمان تحویل سال خودکار تو چنل فرستاده میشه فکر می‌کنم. غم‌انگیزه!

بهم میگه حتی حرف زدنت رو هم دوست دارم. تو بین مکالمات نوشتم "باشد"، ریپلای زد و نوشت برای مثال :))) و حتی به این اشاره کرد که همون اعزه‌ای که تو چنل می‌نویسی! اسمش رو میزارم بامزه‌ی خجالتی! نمیدونم شخصیتش چطوریه! فقط اون لایه‌ی بیرونی رو می‌بینم!

شاید خیلی مسخره باشه که بگم تو این دوران استرسی نداشتم، چون واقعا مسخره‌اس! هر چقدر هم که بیخیال باشی نسبت به اتفاقات باز هم یه جایی درگیری! مثلا استرس من خودش رو تو کتاب خوندن و فرار از درس نخوندن خودش رو نشون میده :))) این یه قانون نانوشته اس که هرموقع اینترنت قطع بشه پیوند بین من و به‌خوان محکم‌تر میشه و وابستگی‌مون بیشتر.

خلاصه بخوام بگم انگار تو این مدت زندگی برای من متوقف شده، روزهام هیچ تفاوتی باهم دیگه ندارند و من هرشب به این موضوع فکر میکنم و از اول یه دور دیگه تعجب میکنم!
آسمون آبیه، ابرا دارن دلبری میکنن، پرنده‌ها بیخبر از همه چیز دارن آواز می‌خونن، همه‌چیز طبیعت تو بهترین حالت ممکنشه! مثلا شما تصور کنید، یک شبانه روز بی وقفه بارون بباره، پنجره رو باز می‌کنی و ماگ چایی داغ رو می‌گیری دستت و با صدای بارون پرت میشی تو فکر و خیال!

شاید حق با فاضل نظریه:
تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست
مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را
 

پ ن : واقعا دلم برای نوشتن تنگ شده بود! 

ننوشتن برای کسی که سالهاست دست به کیبورد است و از هر لحظه زندگی‌اش مستنداتی تولید می‌کند، سم است! پس سلام از دوران بدون اینترنت 

پ ن : وی دلش برای بلاگفا تنگ شده ولی خب چاره‌ای نیست. راه‌های جایگزین را امتحان می‌کنیم.